Więzadło Centralne lub Łańcuch Centralny - Systema

Więzadło Centralne lub Łańcuch Centralny

Geneza koncepcji „Więzadła Centralnego” nigdy nie została odnotowana w kronikach literatury osteopatycznej. Zamiast tego, tak jak w przypadku większości koncepcji osteopatycznych, jest kontynuowana i nauczana przekazem ustnym (poprawnie określanym mianem „memetyki oralnej” [1] ) przez wykładowców osteopatii, którzy kiedyś sami jako studenci, gdzieś spotkali się z tym określeniem, więc powtarzają to bardziej lub mniej rygorystycznie.

Koncepcja Więzadła Centralnego (Tendon Central Concept – TCC) oraz inne podobne koncepcje są często przekazywane jako „święta prawda” z wykładowcy na studentów, 
z pokolenia na pokolenie, bez podparcia żadnym uzasadnieniem, kontekstem lub zapisem historycznym.

Bez potwierdzonych i porządnych zapisów pisemnych, zarówno podstaw teoretycznych jak i zastosowania koncepcji, szanse na ich niepoprawne przekazanie kiedyś, teraz 
i w przyszłości lub adaptacji bez wiedzy albo zgody pierwotnego twórcy, rosną wykładniczo z każdą osobą, na której leży ciężar nauczania.

Przytoczone wykładnicze replikacje i ewentualne zmiany treści mogą skutkować pedagogiczną lub memetyczną ruiną, która ostatecznie może wpływać na protokoły terapeutyczne stosowane u pacjentów. (Efekt motyla) Ustny przekaz nauczania (memetyka oralna) wymaga jeszcze silniejszego feedbacku i protokołów badawczych, niż memetyka pisana, ze względu na brak wzajemnej oceny i możliwości weryfikacyjnych. W memetyce oralnej nie istnieje „garde fou” lub bariera bezpieczeństwa dla studentów, ponieważ temat jest dla nich nowy, zwłaszcza jeśli nauczyciel nie jest typem zadającym pytania, jest przekonujący i pewny tego co myśli i czego się nauczył, a obecnie powtarza. (Ewolucja memetyczna)

Niniejszy artykuł przedstawia pierwszy szkic domniemanej historii rozwoju TCC poprzez poszukiwania w przeszłości. Nie oznacza to, że jest to wersja ostateczna; ma raczej na celu podniesienie świadomości na temat stale rosnącego problemu w osteopatii, którym jest brak udokumentowanej historii oraz kwestionowania własnych koncepcji i modeli. Ponadto, co najmniej jedna bardzo podobna koncepcja TCC, która jest obecnie nauczana 
w kolegiach francuskiej osteopatii Philippe Druelle, jest znana jako „Łańcuch Centralny”.
Ostatnio zapoznałem się z obydwoma pojęciami i jestem pod wrażeniem ich podobieństw, co wywołało to nieformalne dochodzenie w sprawie ich pochodzenia.

Każdy, kto chce dalej wnieść swój wkład, lub ma oryginalne notatki lub nagrania, które mogłyby pomóc w udokumentowaniu historii tych dwóch modeli teoretycznych, jest mile widziany, jeśli chce się skontaktować się z autorem tego listu otwartego. – Maxem Girardinem – max.girardin@skynet.be

Koncepcja Więzadła Centralnego pojawiająca się w dydaktyce osteopatycznej i modelu pedagogicznym, nigdy nie była nawet częściowo, a co dopiero całkowicie potwierdzona naukowo lub nawet zweryfikowana co do swojej wiarygodności, ponieważ ilość zmiennych jest tak ogromna, że technicznie nie można ich zastosować dla całej koncepcji. O ile wiadomo, nie ma dalszego naukowego wsparcia, ani dowodu na tę koncepcję, z wyjątkiem anatomicznej ciągłości tkanki łącznej i warstw mezenchymalnych, które są ciągłe we wszystkich kierunkach. Lecz nawet to stwierdzenie jest przedwczesne, jeśli nie wiemy skąd wywodzi się koncepcja.

Jako student Instytutu Williama Gardnera Sutherlanda, (IWGS) w belgijskim Antwerp, podczas wczesnych lat 1980 tych, poznałem TCC, dzięki dwóm wykładowcom. Byli nimi Rein Mortier D.O. oraz Yvan Poppe D.O. [2] Obaj uznawali francuskiego osteopatę René Briend’a D.O. [3] za twórcę koncepcji.

W latach 1985 i 1987 miałem możliwość pobierania nauk bezpośrednio od René Briend’a D.O., który wykładał w IWGS w Namur (Belgia). W tamtym okresie René Briend omawiał koncepcję „Więzadła Centralnego”, w podobnym stylu, jak wykładowcy w IWGS 
w Antwerp. (Tak więc nie było śladu memetycznej ewolucji, a wyłącznie właściwa transmisja memetyczna.) Godnym uwagi jest fakt, że René Briend D.O. nie odnosił sie ani do samego siebie, ani do nikogo innego, jako twórcy koncepcji TCC.

Kolejny punkt o znaczeniu historycznym (według mojej wiedzy) miał miejsce w 1996 r. Kiedy instruktorzy z College Sutherland w Belgii, Holandii i Niemczech [4] przeprowadzili rozszerzony przegląd pedagogicznych programów kolegium i ich realizacji. Wśród uczestników byli Etienne Cloet D.O., Piet Dijs D.O., Rik Keunen D.O., Rob Muts D.O., oraz prosektor Jean Paul Höppner D.O., i prosektor Max Girardin D.O..

Razem zaangażowali się w całodniową dyskusję na temat TCC, wdrażając ich indywidualne poglądy osobiste. Ponadto R. Muts D.O. wniosła w koncepcję perspektywę wisceralną, JP. Höppner DO, prosektor, dodał perspektywę embriologiczną i anatomiczną, podczas gdy M. Girardin DO, prosector, przedstawił poglądy anatomiczne, histologiczne, fizjologiczne, a także przegląd historii pojęć TCC i różnych wersji pedagogicznych, o ile wiadomo, w ramach francuskiego, belgijskiego, holenderskiego i niemieckiego IWGS.

W ciągu całodniowej dyskusji stało się oczywiste, że przedstawiono różne interpretacje, 
a każda różnica odzwierciedlała odpowiednie zainteresowania i / lub wiedzę tych, którzy wzięli udział w dyskusji. W ten sposób Koncepcja Więzadła Centralnego, bez udokumentowanej historii, była omawiana przez perspektywę osoby, która w danym czasie była przy mikrofonie.

Z perspektywy czasu żałuję, że nikt naprawdę nie próbował ustalić, czy René Briend D.O. był w rzeczywistości pomysłodawcą koncepcji. Ja oczywiście również nie zadawałem wtedy wystarczająco istotnych pytań. Niestety od tego czasu minęło 14 lat, a osteopaci, którzy byli posiadaczami zapisów historycznych odeszli.

Jedna z teorii, z którą wszyscy się zgodzili, była taka, że w koncepcji chodzi 
o formę i połączoną jedność. (Holizm systemu tkanki łącznej) Stało się jasne, że jeśli nauczanie koncepcji będzie kontynuowane, to istnieje potrzeba anatomicznej 
i histologicznej spójności w nauczaniu. Jednak intencją aktualnej koncepcji, jak również jej praktycznego zastosowania w osteopatii, pozostaje równie sprawna dydaktyka odnosząca się do „całości”, choć jest spekulacyjna.

Upłynęła kolejna dekada, aż do 2009 roku, kiedy prawdziwe, palące pragnienie udokumentowania podstaw TCC wypłynęło na powierzchnię. Kiedy zostałem zaproszony jako „międzynarodowy juror” na niemedyczny college osteopatyczny, znany jako Canadian College of Osteopathy w Toronto, Kanadzie [6], moje zainteresowanie Koncepcją Więzadła Centralnego zostało rozbudzone po raz trzeci w ciągu 25 lat.
Zostałem przydzielony do czterech prac dyplomowych, jako „międzynarodowy juror”. Potrzebnych było sześć tygodni na przeczytanie wniosków. Po zapoznaniu się ze wszystkimi czterema tezami było oczywiste, że studenci oparli swoje dyskusje i podstawy osteopatyczne, przynajmniej częściowo, na koncepcji „Łańcucha Centralnego” (Central Chain – CC). Koncepcji, którą wszyscy przyjmowali jako fakt i była systematycznie uznawana za pochodzącą od założyciela szkoły, Philippe Druelle D.O..

Niestety w każdej z tez istniał systematyczny i wyraźny brak jakiejkolwiek formy rygoru akademickiego; także w tym konkretnym temacie, ponieważ każda teza wydawała się zakładać, że koncepcja Druelle na temat CC była powszechnie akceptowanym faktem naukowym w dziedzinie osteopatii – i dlatego nie zadano sobie trudu, ani aby opisać go 
w pełni, ani cytować żadnych recenzowanych artykułów wspierających tę koncepcję. 
W żadnej z tez odnoszących się do prac z roku wcześniejszego… i tak dalej, 
i podkreślających Philippe Druelle jako wynalazcę-odkrywcę CC.

Jeśli te i inne prace publikujących studentów, których przeznaczeniem jest stać się następnym pokoleniem nauczycieli, nadal bedą przyjmować takie koncepcje jako fakty, nie próbując ich zweryfikować, bez badania podobnych teorii i bez wymagania odniesień, nie potrwa długo, zanim intelektualna integralność całego aspektu edukacyjnego 
i badawczego osteopatii będzie w stanie upadku, co szczerze podejrzewam, że ma już miejsce przynajmniej w Canadian College i jego międzynarodowych spin-offach.

Ponadto ten brak kwestionowania może przenikać do poziomu praktyki klinicznej 
i z czasem prowadzić do poważnych błędów klinicznych w osądzie lub rażącym zaniedbaniu, jak określa się to w sądach powtarzając niemalże Święty status osteo. [7,8]
Łącząc częściowe opisy CC zawarte w każdej tezie, powstały konstrukt dziwnie przypominał TCC, który został mi przedstawiony w latach osiemdziesiątych i wzmocniony przez René Brienda w latach 1985-87. Koncepcja Łańcucha Centralnego Philippe Druelle, jak krótko opisali studenci, ma uderzająco podobne cechy do Koncepcji Więzadła Centralnego René Briend D.O..

Dla tej profesji nie jest zbyt późno, żeby zbadać i zanotować zarówno początki Koncepcji Więzadła Centralnego, jak i Koncepcji Łańcucha Centralnego, ponieważ ich twórcy są 
w tej chwili żyjący i praktykujący. Aby to osiągnąć, potrzebna jest szczera otwartość współpracowników i staranne dokumentowanie przez badaczy. Następnie naukowcy 
tego zawodu mogą testować, weryfikować i / lub potwierdzać lub odrzucać twierdzenia powyższych pojęć. Do tego czasu te koncepcje muszą być uznawane za to, czym są, teoriami, modelami koncepcyjnymi lub gorszymi kopiami, które zostały podprowadzone pod inną nazwą dla osobistej gloryfikacji, faktem jest, że do tej pory nie są one uzasadnione, ani udowodnione. Niezastosowanie się do tego ma poważne konsekwencje dla całego zawodu i nie pomaga naszej profesji a wręcz przeciwnie, osobiste spostrzeżenie. [9,10,11]

Zanim uczestniczyłem jako juror w Toronto, dokonałem wstępnego, dorywczego dochodzenia w sprawie pochodzenia Koncepcji Więzadła Centralnego i / lub Łańcucha Centralnego podczas czytania pracy dyplomowej na sesję i sprawdzania danych. Odkryłem, że nie było żadnych formalnych informacji, dostępnych w żadnej literaturze osteopatycznej.
Ponadto, niepublikowany materiał zawierał:
– Konsylium z oficjalnymi weekendowymi notatkami pedagogicznymi College Sutherland 
z 1996 roku
– Weryfikację czasu i miejsc w Internecie. Komentarze do tez były niejednoznaczne 
i również w niektórych przypadkach sprzeczne.

Moim następnym krokiem było przeprowadzenie wywiadu telefonicznego z René Briendem (październik 2009 r.), domniemanym pomysłodawcą Koncepcji Więzadła Centralnego i nawiązaniem kilku osobistych rozmów z Philippe Druelle, (obrona pracy dyplomowej CCO listopad 2009) rzekomym pomysłodawcą Koncepcji Łańcucha Centralnego. Należy zauważyć, że Druelle był wówczas rozproszony, będąc w środku międzynarodowego sympozjum i zaskoczony zarówno pytaniami, jak i pytającym, 
z którym spotykał się po raz pierwszy. Tak więc, według mojej percepcji, Druelle najwyraźniej omijał zadawane przeze mnie pytania.

Mimo, że próbowałem rozmawiać również w języku ojczystym Druelle (w języku francuskim), to omijanie i wymijające bełkoty trwały. Z drugiej strony René Briend, 
z którym wcześniej miałem kilka osobistych spotkań, zaoferował nieustające bogactwo informacji, z których niektóre były trafne, inne nie. Stosowne informacje są tutaj dostępne jako część zapisu historycznego. Uwaga:
Kontakt telefoniczny z René Briend D.O .:

Pierwsze pytanie do René:
(René, czy pamiętasz Koncepcję „Więzadła Centralnego”, którą wykładałeś w latach siedemdziesiątych, osiemdziesiątych, a nawet początkach dziewięćdziesiątych, zanim całkowicie zmieniłeś kierunek na Biodynamiczną Osteopatie, której nauczasz dzisiaj?)
„Tak oczywiście, w tamtych czasach ten koncept był bardzo popularny we Francji i Belgii, używaliśmy go głównie do zademonstrowania studentom, że ciało jest całością, a nie takie, jak nauczyli się z fizjoterapeutycznych książek anatomicznych: zebranym zestawem organów i kończyn. Wtedy holistyczne spojrzenie było najważniejszą i najtrudniejszą ideą do przejścia dla fizjoterapeutów.” (Którzy byli większością niemedycznych studentów osteopatii w tamtych czasach – odniesienie historyczne od autora.)

Drugie pytanie do René:

(René, czy Koncepcja „Więzadła Centralnego” jest twoją koncepcją? Czy wymyśliłeś ją, ponieważ twoje nazwisko podawano mi, jako pierwotne odniesienie przez moich nauczycieli w IWGS we wczesnych latach osiemdziesiątych, jak również w Paryżu, Namur 
i Antwerpen?)

René zaśmiał się i powiedział: „Nie, nie nie, uczyłem się o tym od Philippe Souchard 
i prawdę mówiąc kryje się za tym cała historia, którą znam, ponieważ leczyłem Paul’a Geny’ego pod koniec jego życia, gdy mi ją opowiedział; w rzeczywistości ma to związek z tym jak osteopatia dotarła do Francji…”

René kontynuował przez jakiś czas, dopóki nie musiałem mu przerwać, aby powrócić do mojego pytania.

Trzecie pytanie do René:

(René, René, poczekaj, proszę poczekaj, mam trudności z notowaniem tego wszystkiego co mówisz, a to wszystko jest bardzo interesujące, ale pytanie dotyczyło „Koncepcji Więzadła Centralnego”, pamiętasz? Powiedziałeś, że usłyszałeś o tym od Philippe Souchard’a?)

„A tak, oczywiście, wiesz, wiem na ten temat tak dużo, ponieważ mieszkałem i sam poznałem aktorów i jest tak wiele nieprawdy przekazywanej dzisiaj, wiesz Max, nie przez nieszczerość ale dlatego, że wszyscy mówią bez wiedzy, wszyscy powtarzają zasłyszane informacje, których nigdy nie przeżyli i niedośwoiadczyli, a teraz wraz z eksplozją wszechobecnej edukacji osteopatycznej pogarsza się to jeszcze bardziej…”

(Moja odpowiedź do René brzmiała: tak wiem René, to samo dzieje się z anatomią, histologią lub fizjologią. Wszędzie słyszę tak wiele nonsensów od „Blanc becs”, którzy słyszą bicie dzwonu, ale nie wiedzą gdzie jest jego serce. Więc tak, wiem René i dokładnie dlatego dzwonię, żeby zweryfikować fakty. Muszę ocenić cztery prace dyplomowe 
i wszystkie stwierdzają, że „łańcuch centralny”, który dziwnie przypomina koncepcję „le tendon central”, jest faktem naukowym i odkrytym przez Philippe Druelle D.O. .)

„Ah tak, Druelle, znam go, był moim studentem, który później otworzył szkoły w Kanadzie, a następnie nawet w Niemczech, a jak mi się zdaje nawet w Japonii…
Swego czasu nawet kilkukrotnie nawet wykładałem gościnnie w jego szkole 
w Kanadzie…”

(Tak René, słyszałem o tym, ale co z Philippe Souchard…?)

„Ha, tak, Souchard, usłyszałem o „Koncepcji Więzadła Centralnego” bezpośrednio od niego w 1976 lub 1977 roku, był uczniem Mézière, kojarzysz go z „Łańcuchów Mięśniowych”? Oraz Godelieve Struyf Denis, belgijskiego osteopaty oraz Mézièriste. Wiesz, podczas początków niemedycznej osteopatii w naszym regionie było ciągłe zamieszanie pomiędzy terapeutami manualnymi, fizjoterapeutami zainteresowanymi łańcuchami mięśniowymi, osteopatami itd..”

Souchard powiedział, że było to ubranie „l’habillement” koncepcji centralnej linii grawitacji ciała, która była teoretyczną koncepcją J. M. Littlejohna. (Wyszukiwarka internetowa nie mogła tego potwierdzić, nie jest jasne, czy koncepcja linii grawitacyjnej pochodzi od CE Henry’ego, czy JM Littlejohna (technika osteopatyczna) lub TH.E. Halla, a nawet J. Wernhama, który twierdził, że jest najnowszy, ale pod nazwą Littlejohna? )

(Tak więc z pewnością nie jest to nowatorski wynalazek lub oryginalne odkrycie Philippe’a Druelle D.O. jak twierdzili jego uczniowie? (To pytanie było bardzo „zagmatwane”, ale potrzebowałem jasnego „tak” lub „nie”, aby ocenić prezentacje tez.)

„Nie, z pewnością nie. Był naszym studentem, tak jak ty byłeś za młodu…ha je me rapelle mon cher Max.”

(Dzięki René, ale powinieneś zacząć to wszystko spisywać, napisać książkę, jest to ważne dla historii niemedycznej osteopatii w naszych regionach….
Reszta rozmowy stała się osobistymi wspominkami z przeszłości…)

W dniach związanych z tym wywiadem wykorzystałem kilka lokalnych źródeł, aby pomóc w dalszym wyjaśnieniu historii koncepcji. wszelkich prób weryfikacji Koncepcji Więzadła Centralnego / Łańcucha centralnego.

Przyznaję, że nie był to idealny czas ani miejsce, aby omówić Koncepcję Więzadła Centralnego / Łańcucha Centralnego z Philippe Druelle, ale udało mu się przedstawić to oświadczenie. Przyznaję, że miałem wątpliwości co do wiarygodności koncepcji Druelle 
i posunąłem się tak daleko, że sugerowałem, że jest ona równoznaczna z oskarżeniem Druelle o przypuszczalny ustny plagiat, spisany przez jego własnych studentów w ich tezie. Druelle wydał jedno oświadczenie, które kategorycznie zaprzeczyło jakiemukolwiek powiązaniu jego teorii Centralnego Łańcucha z powiązaniami teorii Więzadła Centralnego. Philippe powiedział: „nie, Łańcuch Centralny dotyczy czegoś zupełnie innego, jest specyficzny dla Canadian College of Osteopathy i nie ma nic wspólnego z „le tendon central.”

Wnioski:
Do tej pory zakładano, że René Briend był pomysłodawcą Koncepcji Więzadła Centralnego. W rzeczywistości, kiedy skontaktowano się z nim w celu zweryfikowania tego założenia, stwierdził, że koncepcja ta jest identyfikowalna z Johnem Martinem Littlejohnem, który wymyślił „Centralną linię grawitacji ciała” „Ligne centrale de gravité du corps”.
René Briend usłyszał od Koncepcji Więzadła Centralnefo w 1976 -77 od Philippe Souchard’a, który był uczniem Mézière i Denis Struyf. To właśnie Denis Struyf był tym który, jak twierdzi Rene, „anatomicznie ubrał” Linię Centralną. Jego dokładne słowa po francusku brzmiały: „qui ont« habillé »la ligne centrale”, a zatem wydaje się, że Koncepcja Więzadła Centralnego powstała z pomysłu anatomicznego okrycia lub ubrania centralnej linii grawitacji.

Z pewnością można się zastanawiać, czy Philippe Durelle, zgodnie z tym co mówi René Brienda, był jego studentem, który w trakcie swojej kariery spotkał się z Koncepcją Więzadła Centralnego. Ponadto Rene kontynuował współpracę z Druelle w latach 90., kiedy Briend uczył różnych przedmiotów w sieci szkół Philippe’a.
Dopóki obie koncepcje, Więzadła Centralnego i Łańcucha Centralnego nie zostaną przynajmniej udokumentowane w ogólnie dostępnym miejscu to nikt naprawdę nie będzie w stanie ich porównać. Odpowiedzialność spoczywa teraz na Philippe Druelle, aby spisać jego 25-letnią, sprowadzoną z Francji z nim lub bez niego, koncepcję.

Co więcej, chociaż Rene twierdzi, że nie wymyślił Koncepcji Więzadła Centralnego to wydaje się, że posiada znaczną ilość informacji na ten temat. W związku z tym jest on proszony o zobowiązanie się do udokumentowania – Koncepcji Więzadła Centralnego, tak jak ją rozumie. W tym momencie podejrzewa się, że większość czytelników nie zna wielu szczegółów ani nawet znaczenia tych dwóch pojęć. To wielka szkoda i może być wielką stratą dla całej profesji.

O ile nie zostaną udokumentowane, aby można je było później zweryfikować, zdecydowanie sugeruję, aby przestały być nauczane jako fakt, ponieważ ich historia, znaczenie, wartość, możliwość zastosowania i ich autentyczność pozostają wątpliwe. Jeśli te pojęcia są jasno określone jako hipoteza lub pedagogiczny przykład holistycznego podejścia, nie ma problemu z ich wykorzystaniem, aby spełnić ten cel: przykład poglądu, dzikiej hipotezy lub konceptualnej hipotezy…
Proszę wziąć pod uwagę możliwe konsekwencje dla naszego zawodu, jeśli tego typu memetyka oralna wciąż będzie nieweryfikowana; jest już wystarczająco źle 
z zagadnieniami, które można sprawdzić, jak kilkukrotnie wykazano na przykładzie anatomii lub teoriach wisceralnych, m.in. Barrala …

Pozostaje to kwestią otwartą dla zawodu, stąd ten list otwarty:
Mamy wyraźnie poważny problem między przekazem ustnym, filozofią osteopatii, 
a pseudonauką i zbyt wielką ilością tak zwanych badań opartych na dowodach? Czego chcemy i dokąd zmierzamy w następnym stuleciu?

Twoje komentarze i informacje są mile widziane na stronie – max.girardin@skynet.be lub na stronie internetowej www.morphologicum.org

1.Meme: pakiet kultury, wiedzy, technologii lub informacji z bezpośrednio powiązanymi tematami, gotowy do przekazania następnemu pokoleniu. Memetyka: nauka, która bada, jak memy są pakowane, przesyłane oraz mechanizmy i konsekwencje tych zjawisk.
2.Masters in Manual therapy i D.O.’S, odpowiedzialne za kursy dotyczące klatki piersiowej oraz na łańcuchach mięśniowo-powięziowych
3.Instruktor kursu dotyczącego klatki piersiowej, w którym Mortier i Poppe byli uczniami.
4.Wcześniej znany jako IWGS Institut William Garner Sutherland
5.Założona w latach 1991–1992 przez Philippe Druelle, a następnie bez studiów, DO, pierwotnie z Francji
6.W rzeczywistości większość autorów odnosiła się też często do innych prac dyplomowych CCO z poprzednich lat i niektórych autorów, którzy w międzyczasie stali się ich nauczycielami. Szybki zwrot akcji jeśli chodzi o nauczycieli w tym systemie…
7.Bergmann L. HYPERLINK „http://www.quackwatch.org/11Ind/frymann2.html” Accusation. In the matter of the accusation against Viola M. Frymann, D.O. No. 91-19, Nov 7, 1991.
8.HYPERLINK „http://www.quackwatch.org/11Ind/frymann2.html” Stipulation in settlement and decision. In the matter of the accusation against Viola M. Frymann, D.O. June 19, 1992.
9. In the matter of the petition for termination of probation of Viola Muriel Frymann. OAH No. N-9411102.
10.Bergmann L. HYPERLINK „http://www.quackwatch.org/11Ind/frymann3.html” Accusation. In the matter of the accusation against Viola M. Frymann, D.O. No. 99-18, Dec 15, 1999.
11.HYPERLINK „http://www.quackwatch.org/11Ind/frymann3.html” Stipulation in settlement and decision. In the matter of the accusation against Viola M. Frymann, D.O. July 21, 2000.

Wywiad przeprowadzony został w języku Francuskim, ale został przetłumaczony przez autora na język angielski dla potrzeb artykułu.

Litterally : des non-vérités affirmées aujourd’hui.
Mézièriste : określenie terapeuty, posługującego się metodą Mézières w terapii pacjentów.

Autor: Maximilien Girardin
Data publikacji: 18.07.2019 r.



Zobacz także:

Zapisz się na newsletter

Zapoznałem się i zgadzam z informacją o administratorze i przetwarzaniu danych. Korzystamy z zabezpieczenia reCaptcha: Prywatność i Warunki.
0

Twoja zamówienia