OPERACJE WISCERALNE & OSTEOPATIA
 TEST 1 - Systema

OPERACJE WISCERALNE & OSTEOPATIA
 TEST 1

Najczęstszym powikłaniami po operacjach brzuszno-miednicznych są adhezje otrzewnej i to w co najmniej 90% przypadków. Wykazano, że mechanizm gojenia otrzewnej jest inny, 
niż w przypadku skóry. Nawet jeśli ta tkanka jest podobna do nabłonka to zachowuje się i goi tak, jak tkanka łączna, co oznacza duże zdolności adaptacyjne. Adhezje powstają przez mosty fibrynowe, które wzajemnie się wzmacniają i mogą wyglądać podobnie do przeszczepu więzadłowego. Wymienione zagadnienie jest już dobrze poznane i może być zaobserwowane przez ocenę ślizgu wisceralnego pod kontrolą ultrasonografii. Przypuszcza się, że im większa jest ruchomość organów lub narządów, tym mniejsza ilość adhezji jest obecna. Osteopatia Wisceralna zakłada poprawę ślizgu wisceralnego lub tak zwanej mobilności. Poniższy artykuł, poprzez dogłębną analizę anatomii i fizjologii, wyjaśnia miejsce Osteopatii w przed i pooperacyjnej opiece szpitalnej, mającej na celu zmniejszenie ilości zrostów.
Słowa kluczowe: Osteopatia Wisceralna/ Adhezje pooperacyjne/ Otrzewna

Spis treści

Wstęp
Środowisko
Osteopatia w kontekście wisceralnym
Anatomia i Patofizjologia
Powstawanie adhezji
Operacje brzuszno-miedniczne
Obserwacje
Zalecenia
Podsumowanie

1. Wstęp

Od wielu lat mamy szansę pracować w Szpitalu Albert’a Schweitzer’a (HAS – Hospital Albert Schweitzer), zlokalizowanym w Deschapelles na Haiti. Mamy dostęp wszystkich oddziałów szpitalnych, w których współpracujemy ze sztabem medycznym. HAS rozporządza 131 łóżkami zajętymi w 150%. Oddział chirurgii wykonuje prawie 9 000 konsultacji i przyjmuje ponad 2000 pacjentów rocznie. W świetle pozytywnych wyników uzyskanych w poprzednich latach, Dyrektor Medyczny szpitala zechciał dowiedzieć się więcej na temat Osteopatii wisceralnej. Przyjrzeliśmy się zatem możliwej roli w prewencji i leczeniu adhezji pooperacyjnych po zabiegach brzuszno-miednicznych.

Zaczęliśmy od szybkiej prezentacji Osteopatii i jej wpływu na komponent wisceralny, a następnie dogłębną analizę Anatomii oraz Patofizjologii jamy brzusznej oraz chronologii powstawania adhezji pooperacyjnych. Naszą ocenę zakończyliśmy krótkim opisem interwencji chirurgicznych, oraz naszych obserwacji klinicznych i następujących po nich zaleceń, aby określić miejsce Osteopatów w wymienionym procesie.

Celem artykułu jest zastanowienie się nad sposobem efektywnego dostosowania opieki Osteopatycznej u pacjentów pooperacyjnych, aby zapobiegać powstawaniu adhezji, bazując na Anatomii Ewolucyjnej, Fizjologii Ewolucyjnej oraz Patofizjologii.

2. Środowisko

Nasze podejście opiera się na naukach o Formie w Anatomii i Fizjologii Ewolucyjnej wykładanych przez D.O. Maximmilien’a Girardina Członka Stowarzyszenia EVOST 
w Morphologicum. Prawo dotyczące formy jest elementem centralnym: struktura i funkcja (zachowanie) są od siebie zależne. Egzekwowanie tej zasady gwarantuje nam, że zostaniemy tak blisko, jak to możliwe rzeczywistości palpacyjnej oraz zachowamy czystość filozofii osteopatycznej. W tych warunkach, studiowanie struktury pozwala nam wyciągać wnioski dotyczące jej funkcji lub zachowania, a zatem mądrze wybrać postępowanie terapeutyczne, jakim powinniśmy podążyć.

Zebraliśmy dane od pacjentów HAS włączając tych, którzy byli operowani kilka dni do kilku miesięcy lub lat temu. W celu dobrania jak najbardziej obiektywnego sposobu pomiarów, wybraliśmy na świadka mobilność organów oraz narządów brzusznych w trakcie faz oddechowych. Znane są przez Medycynę i zostały zbadane w wielu pracach osteopatycznych [i][ii]. Adhezje prowadziły do zmniejszenia mobilności jednego lub kilku organów albo narządów, obserwowanych pod kontrolą ultrasonografu [iii],[iv]. Poczynając od tych wniosków, przyjmujemy hipotezę, że zachowanie wymienionej mobilności jest wskaźnikiem małej liczby zrostów.

3. Osteopatia w kontekście wisceralnym.

3.1. Powszechność

Osteopatia jest filozofią opartą na szerokiej i dogłębnej znajomości ludzkiej anatomii 
i fizjologii; którą A.T. Still określił, jako FORMĘ. Pozwala na zbadanie przyczyn, które powodują zmiany w zdrowiu, poprzez obserwację. W terapii stosuje się zasadę „dziesięciu palców medycyny” (terapii manualnej), pracując na całym ciele. W osteopatii stosuje się te same zasady holizmu i mobilności do wszystkich systemów, które tworząc ciało człowieka, wliczają w to układ wisceralny. Celem zawsze jest zarówno normalizacja napięć tkankowych, jak i utrzymanie ich mobilności, wspomaganie przepływu płynów oraz zagwarantowanie optymalnej inerwacji, aby utrzymać homeostazę. Nasze podejście obejmuje ogólną ocenę przez obserwację, palpację oraz perkusję bez spędzania dużej ilości czasu na rozmowie o technikach [v],[vi]. Pozwalamy terapeutom dobrać techniki, jakich użyją. Jakkolwiek preferujemy delikatne i powierzchowne podejście według G. Finet’a i F. Williame’a w pierwszych dniach po operacji.

Zastosowano USG [vii] oraz RTG w celu zbadania ruchów wisceralnych prowokowanych przez pracę przepony podczas oddychania. Wyciągnięto wnioski, że „w układzie wisceralnym istnieje zorganizowana i powtarzalna dynamika” [viii]. Ustalono testy globalne oraz specyficzne dla każdego organu. Ocena jest ilościowa i jakościowa. Zgodnie z powyższym rzeczywiście, organ może całkowicie utracić swoją mobilność lub zmodyfikować ją w porównaniu do fizjologicznej ruchomości. W obu przypadkach zaistniały stan może powodować problemy funkcjonalne.

       Celem każdej naszej terapii jest zmniejszenie ilości lokalnych napięć oraz wspomaganie cyrkulacji, przy jednoczesnym zapobieganiu występowania napięć mechanicznych w tkankach. Wrócimy jeszcze do tego pojęcia, aby je szerzej omówić, gdyż wydaje się być esencją naszej pracy pooperacyjnej.

    3.2. Nomenklatura i techniki

Nomenklatura różni się w porównaniu do klasycznego układu mięśniowo-szkieletowego. Mówimy o płaszczyznach ślizgu, zamiast o stawach, system wieszadłowy wciąż jest utworzony przez więzadła ale wspominamy również inne połączenia: sieciowe i krezkowe. Bierzemy pod uwagę nowe modalności takie jak cyrkulacja płynów, ciśnienie, a nawet wiskoelastyczność tkanki [ix].

Zdecydowaliśmy się nie zachowywać klasycznej nomenklatury manipulacji wisceralnych (Tkanki, Mobilność oraz Motylność), gdyż wolimy własną. Wykluczyliśmy motylność, 
a zachowaliśmy mobilność, jako narzędzie badawcze, a nie jako terapię. Definicja manipulacji tkankowej jest zmodyfikowana w porównaniu do tej, która jest oryginalnie używana.

Piśmiennictwo

[ii] Finet, G. DO, Williame, C. DO (1985-2016). « Traité d’Ostéopathie ».

[iii] Kodama, I., Loiacono, L. A., Sigel, B., Machi, J., Golub, R. M., Parsons, R. E., … & Sachdeva, A. K. (1992). Ultrasonic detection of viscera slide as an indicator of abdominal wall adhesions. Journal of clinical ultrasound, 20(6), 375-380.

[iv] Tan, H. L., Shankar, K. R., Ade-Ajayi, N., Guelfand, M., Kiely, E. M., Drake, D. P., … & Gent, R. (2003). Reduction in visceral slide is a good sign of underlying postoperative viscero-parietal adhesions in children. Journal of pediatric surgery, 38(5), 714-716.

[v] Jordan, T., & Schuster, R. (1994). Selected writings of Carl Philip McConnell.

[vi] McConnell, C. P. DO, Teall, C. C. DO. (1920). The practice of Osteopathy. Journal printing CO.

[vii] Kolecki, R. V., Golub, R. M., Sigel, B., Machi, J., Kitamura, H., Hosokawa, T., … & Zaren, H. A. (1994). Accuracy of viscera slide detection of abdominal wall adhesions by ultrasound. Surgical endoscopy, 8(8), 871-874.

[viii] Finet, G. DO, Williame, C. DO (1992). Treating Visceral Dysfunction: An Osteopathic Approach to Understanding and Treating the Abdominal Organs. Stillness Press.
[ix] Chila, A. (2012). Foundations of osteopathic medicine. LWW.

Zbliżenie między światem medycznym i osteopatycznym.

Autor: Max Girardin
Data publikacji: 06.03.2019r.



Zobacz także:

Zapisz się na newsletter

Zapoznałem się i zgadzam z informacją o administratorze i przetwarzaniu danych. Korzystamy z zabezpieczenia reCaptcha: Prywatność i Warunki.
0

Twoja zamówienia